Aktualności Kontakt Autorzy Linki Absolwenci

Menu


Patron szkoły

Pochodził z niezamożnej rodziny szlacheckiej; po ukończeniu Szkoły Rycerskiej w Warszawie studiował we Francji inżynierię wojskową. Brał udział, w stopniu generała, w wojnie o niepodległość
Stanów Zjednoczonych w latach 1775-1783; kierował tam pracami fortyfikacyjnymi (m.in. w West Point); przyczynił się do zwycięstwa pod Saratogą (17 X 1777r.).Po powrocie do kraju w 1784 r. osiadł w swym majątku Siechnowicze.

W okresie Sejmu Czteroletniego był generałem wojsk koronnych. Podczas wojny z Rosją w 1792 r. otrzymał medal Virtuti Militari za współudział w zwycięstwie pod Zieleńcami; odniósł także sukces jako dowódca w bitwie pod Dubienką. Po przystąpieniu króla do konfederacji targowickiej podał się do dymisji i wyjechał do Galicji, a później do Lipska, który stał się ośrodkiem polskiej emigracji patriotycznej. Przewidziany na wodza powstania wyjeżdżał do Francji, gdzie nadaremnie starał się uzyskać od przywódców rewolucji pomoc dla Polski. Następnie przebywał w Dreźnie, skąd w marcu 1794 r. wyruszył przez Pragę w kierunku Krakowa.

Jako naczelnik powstania 1794 r. stał się ogólnonarodowym przywódcą (Najwyższy Naczelnik Siły Zbrojnej Narodowej), a jego autorytet militarny i polityczny wielokrotnie przyczyniał się do łagodzenia wewnętrznych sporów. Rozbił oddziały rosyjskie pod Racławicami.
Doceniając konieczność pozyskania chłopów, wydał Uniwersał połaniecki. Ranny pod Maciejowicami, dostał się do niewoli rosyjskiej i został osadzony w twierdzy Pietropawłowskiej w Petersburgu. Zwolniony w listopadzie 1796 r. przez cara Pawła I , wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie przebywał do 1798 r. Po powrocie do Europy współdziałał w utworzeniu Legionów Polskich we Włoszech. Wezwany przez Napoleona I w 1806 r., jako warunek współpracy z cesarzem postawił uprzednie ogłoszenie przez cesarza deklaracji w sprawie utworzenia Polski, w granicach przedrozbiorowych, z ustrojem wzorowanym na angielskim. Gdy tej deklaracji nie otrzymał, odmówił współpracy. Podobne warunki wysunął w 1815 r. wobec cara Aleksandra I, konsekwentnie unikając politycznego angażowania się.

Ostatnie lata życia Kościuszko spędził w Solurze (Szwajcaria), gdzie zmarł; zwłoki jego spoczywają na Wawelu. W testamencie obdarzył wolnością i ziemią chłopów w swym majątku Siechnowicze. Podobnie, wcześniej polecił obdarzyć wolnością Murzynów w dobrach otrzymanych od rządu Stanów Zjednoczonych.

Na podstawie: Historia
Encyklopedia Szkolna
WSiP Warszawa 1993



Panorama

Logowanie


login


hasło


Zapamiętaj

    Dalej
Szukaj

 Szukaj
Galeria

Sonda



Brak sond
Zobacz poprzednie
do góry | uwagi

Witryna wykorzystuje pliki cookies. Jeśli nie chcesz, aby pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku wyłącz obsługę plików cookies przez Twoją przeglądarkę. Jeśli natomiast akceptujesz wykorzystanie plików cookies kilknij OK.